تولید سوخت جت از تهمانده غذا؛ گام بزرگ در مسیر پرواز سبز!
دانشمندان در دانشگاه ایلینوی موفق شدهاند از پسماندهای غذایی، سوختی قابل استفاده برای هواپیماها تولید کنند؛ دستاوردی که میتواند نقطه عطفی در مسیر کاهش آلایندگی صنعت هوانوردی باشد.
به گفته از پاپسای، پژوهشگران دانشگاه ایلینوی در اربانا–شمپین در مقالهای که در نشریه Nature Communications منتشر شده، روشی را معرفی کردهاند که طی آن پسماند مواد غذایی از کارخانههای فرآوری، به سوخت زیستی و سپس به سوخت جت استاندارد تبدیل میشود. این سوخت با معیارهای رسمی اداره هوانوردی فدرال (FAA) و انجمن آمریکایی مواد و آزمون (ASTM) مطابقت کامل دارد و میتواند بدون نیاز به تغییر در موتور یا زیرساخت هواپیما مورد استفاده قرار گیرد.
فرآیند تولید این سوخت از طریق مایعسازی هیدروترمال (HTL) انجام میشود؛ فرآیندی شیمیایی که مشابه تشکیل طبیعی نفت خام در زمین است اما در محیطی کنترلشده و طی چند ساعت بهجای میلیونها سال صورت میگیرد. سپس محصول اولیه طی دو مرحله تصفیه و پالایش، به سوختی خالص و قابل استفاده در هواپیماها تبدیل میشود.
پروفسور یوانهوی ژانگ، استاد دانشگاه ایلینوی و سرپرست این پژوهش، گفت: «در اقتصاد خطی، منابع مصرف و سپس دور ریخته میشوند، اما ما در این پروژه توانستیم انرژی و مواد موجود در ضایعات را بازیابی کنیم و محصولی ارزشمند بسازیم. این فرآیند حلقه گمشده اقتصاد چرخشی را کامل میکند.»
برآوردها نشان میدهد حدود ۲۹ درصد انتشار گازهای گلخانهای آمریکا مربوط به حملونقل است که از این میزان، ۷ درصد به هواپیماهای تجاری اختصاص دارد. در حالیکه خودروهای برقی در مسیر کاهش آلایندگی پیش رفتهاند، محدودیت انرژی باتریها هنوز مانع توسعه پروازهای طولانیمدت با هواپیماهای برقی شده است.
به باور کارشناسان، استفاده از سوختهای هوانوردی پایدار (SAF) میتواند انتشار کربن پروازها را تا ۸۰ درصد کاهش دهد. اما تولید این نوع سوخت از منابع زیستی دشوار است؛ چراکه باید با استانداردهای سختگیرانه سوخت جت سازگار باشد. یافته جدید پژوهشگران دانشگاه ایلینوی، یکی از امیدوارکنندهترین گامها برای تحقق این هدف است.
پژوهشگران تأکید دارند که این مطالعه در حال حاضر در حد «اثبات مفهوم» است، اما میتواند راه را برای سرمایهگذاریهای صنعتی و تولید گسترده باز کند. در صورت تجاریسازی، این فناوری نه تنها پسماند غذایی را از چرخه دورریز خارج میکند، بلکه میتواند به کاهش وابستگی به سوختهای فسیلی و تحقق هدف انتشار خالص صفر کربن تا سه دهه آینده کمک کند.
